Commissie Onderwijs 25-06-2020 – Stopzetten van Steunpunt voor Onderwijsonderzoek (SONO)

30 juni 2020

Zeven (ja, een nieuw record) vragenstellers maakten hun opwachting met dezelfde vraag over, inderdaad, een belangrijk en interessante onderwerp. Voorzitter Karolien Grosemans had alvast een heel goede tip: het was niet verboden om de vraag samenvattend te stellen. Inhoudelijk én vormelijk vond ik haar tip ronduit prachtig.

Minister Weyts had beslist om SONO niet te verlengen (N.B. tenminste, in afwachting van de nieuwe formule werd het steunpunt nog wel voortgezet na 31 augustus  tot 31 december 2020). Op 12 juni kwam daarop een open brief van de promotoren van het steunpunt. Loes Vandromme haalde de belangrijkste elementen uit die brief (positieve punten van SONO) en vroeg of de minister nog in overleg zou treden met SONO en hoe die nieuwe formule voor beleidsvoorbereidend wetenschappelijk onderzoek er zou uitzien.

De zes volgende vragenstellers hadden grosso modo dezelfde vragen, incl. een soms nog meer kritische ondertoon dan die van Vandromme, met hier en daar nog een concretere vraag over de grote dataset van SONO en de blijvende beschikbaarheid ervan. De ene vragensteller volgde de tip van voorzitter Grosemans wel al wat beter op dan de andere. Ik heb ook nog een tip voor een reglementswijziging van het Vlaams Parlement: maximaal drie vragenstellers over hetzelfde thema. En nu ik toch bezig ben: schrap meteen ook de soms tijdrovende “slotwoorden” van de vragenstellers.

Na Loes Vandromme kwamen achtereenvolgens aan het woord: Elisabeth Meuleman, Kristof Slagmulder, Koen Daniëls, Jean-Jacques De Gucht, Hannelore Goeman en Kim De Witte.

Minister Weyts had al eerder in De Morgen kort gereageerd en ging daar nu op door. Hij was erover verrast dat men nu verrast was over de niet-verlenging van SONO na 31 augustus (behalve dan de overgangsverlenging tot 31 december). Dat was al aan bod gekomen tijdens de bespreking van de begrotingscontrole-2020, aldus de minister. Formeel had hij inderdaad gelijk, maar door de veelheid aan vragen toen én door de deels schriftelijk gevoerde procedure was dat concrete SONO-punt toch wel wat ondergesneeuwd geraakt. Het zou helemaal niet gaan om een inperking van het wetenschappelijk onderzoek. Het zou alleen niet meer georganiseerd worden via de steunpuntformule van nu. De minister wilde de aanpak dynamiseren en actualiseren door, naast beleidsgericht onderzoek, meer praktijkgericht onderzoek, dat directer de werkvloer ten goede zou komen (ook met meer betrokkenheid van hogescholen), ook wat onverwachte maatschappelijke ontwikkelingen betrof en met inbreng vanop de werkvloer zelf voor de themazetting (maar ook vanuit het onderwijsbeleid, wat mij nu niet meteen “van onderuit” leek, maar dat terzijde). Naast de blijvende deelname aan internationale projecten (PIRLS, PIAAC, PISA) waren er nu ook de zgn. gevalideerde, gestandaardiseerde en genormeerde proeven als extra wetenschappelijk onderzoek. Op die manier wilde de minister een evenwichtige mix van kort- en langlopend onderzoek programmeren. Van het monopoliemodel van nu zou het dus richting een concurrentiemodel gaan, waarbij maximaal gebruik zouden worden gemaakt van de beschikbare expertise van onderwijsonderzoekers. Het al uitgevoerde werk door SONO zou zeker ook niet verloren gaan en ter beschikking blijven van onderzoekers (bv. de vele technische rapporten over de longitudinale LiSO-studie (Loopbanen in het Secundair Onderwijs)). Geplande timing: vanaf 2021.

Vervolgens nam ik ruim 3,5 pagina’s notities (voor een goed begrip: A5-formaat) over het vervolg van het gesprek (zeven vragenstellers, weet je nog?), maar die hier kort samen te vatten zijn (cf. herhaling, herhaling, herhaling). Vooral werd de kritiek, die ook al in de open brief van de SONO-promotoren stond, nogmaals herhaald. Je kon ook wel de tegenstelling blijven merken tussen de N-VA-houding en alle anderen. Eigenlijk merkte ik daarbij (niet voor het eerst) ook een zeker “verhaal-van-de-pot-en-de-ketel”-gehalte, wat resultaten van wetenschappelijk onderzoek (over onderwijs) aangaat. De minister herhaalde vervolgens ook zijn standpunt, waarna de zeven vragenstellers zich opmaakten voor hun “slotwoord”. Daarover zal ik hier mijn voorstel voor een parlementaire reglementswijziging (cf. supra) niet meer herhalen. Practise what you preach… Ik zou hier nog kunnen verwijzen naar een prachtige song van Barry White, maar dat zou te ver (af)leiden.

Lees de bespreking van de “Vraag om uitleg over het stopzetten van het Steunpunt voor Onderwijsonderzoek van Loes Vandromme, over het stopzetten van het Steunpunt voor Onderwijsonderzoek van Elisabeth Meuleman, over het stopzetten van het Steunpunt voor Onderwijsonderzoek en de open brief aan de minister van Onderwijs van Kristof Slagmulder, over het stopzetten van het Steunpunt voor Onderwijsonderzoek van Koen Daniëls, over het stopzetten van het Steunpunt voor Onderwijsonderzoek van Jean-Jacques De Gucht, over het stopzetten van de financiering van het Steunpunt voor Onderwijsonderzoek van Hannelore Goeman en over het stopzetten van het Steunpunt voor Onderwijsonderzoek van Kim De Witte” aan minister Ben Weyts.

Reageren kan bij wilfried.vanrompaey [at] katholiekonderwijs.vlaanderen (subject: Commissie%20Onderwijs%2025-06-2020%20%E2%80%93%20Stopzetten%20van%20SONO) (Wilfried Van Rompaey).